De pijn voorbij.
Gisteren de laatste eer gebracht aan mijn moeder. Je twee ouders kwijtspelen in 8 dagen zijn zware klappen die je krijgt. Maar je moet erdoor, je bent het verplicht om je ouders met de nodige eer het tijdelijke voor het eeuwige te laten wisselen. Tijdelijk onder ons, opvoedend en eeuwig in onze gedachten en in mijn hart. Ik heb gesproken op de eredienst, het was zwaar maar ik ben fier dat ik ze op deze manier een laatste keer in de bloemen kon zetten.
De pijn is niet te beschrijven, de tranen moeten nog komen. Woede ook dat ik voel. Woede om zoveel botheid, woede en vele vragen over engagement. Mensen zijn hard, mensen zijn meedogenloos, mensen zijn egoïstisch, mensen leer je kennen in extreme omstandigheden. Vrienden trouwens ook. Vrienden? Vluchtige kennissen die aan de telefoon hangen als ze je nodig hebt. Vrienden, er zijn er, maar wie zijn ze en waar leven ze? Het zou een zin van Paul Jambers kunnen zijn.
Positieve dingen, als je die al kan hebben op een dubbel afscheid zijn er ook. Je krijgt uit onverwachte hoek steunbetuigingen, en soms keek ik wel eens raar op. Mensen die de Volksgazet lezen weten dat ik 30 jaar lid was van de SP.a, mijn ouders 50… Uit die hoek geen officiële reactie, wel een paar kameraden die het persoonlijk kwamen zeggen dat ze meeleefden, mensen die ik koester. Ik kreeg zoals ik schreef ook onverwachte reacties. Van mensen van de CD&V, de namen doen er niet toe, mensen van de PVDA en zelfs van het Vlaams Belang. Mensen blijven mensen, en blijkbaar kunnen enkel “grote” mensen politieke ideeën overstijgen om hun medeleven te betuigen. “Klein” zijn dus de mensen van het partijbestuur der Hobokense SP.a die persoonlijke meningsverschillen niet kunnen opzijzetten om hun medeleven te betuigen.
Vandaag is het dus de dag erna, de pijn blijft, de boosheid als een donderwolk boven mijn dal is er nog steeds. Laat ons hopen dat het snel gaat regenen en dat mijn dal groener dan ooit kan stralen. Laat me hopen dat de regen mijn levensbeek gaat vullen en laat stromen zodat ik terug de kracht heb om de dingen te doen waar ik me altijd heb voor ingezet. Laat de regen verfrissend werken, de dood van mijn ouders mag geen eindpunt zijn, het zal een nieuw begin inluiden. Een begin van een beter en spannender hoofdstuk in mijn levensboek!
