En voilà, weer fronsen de wenkbrauwen zich en weer laat ik de mensen denken: “wat bedoeld hij daar mee?”. Elementaire beleeftijd, das zo iets als een deur openhouden voor een vrouw, een aansteker aanreiken als iemand een sigaret wil aansteken en ervoor zorgen dat de mensen geen dorst hebben. Drinkt u iets mee?
Nee, ik heb gisteren even naar de commissiezitting van de districtsraad geweest in Hoboken. Ik zeg dus even. Na een driekwart uur was ik er weg. Midden in de uiteenzetting over de Hollebeekvallei. Show in den bungalow vanwege de heren van de groendienst, meer was het niet. Maar er was meer, veel meer. Er was het kwartier van de burger, het moment waarop je als inwoner je grieven kon komen verkondigen aan de mensen van het ‘bureau’, zeg maar de districtsschepenen en de voorzitter. Soms krijg je zelfs meteen een antwoord.
Er was dus één man die kwam vertellen dat de hele buurt geterroriseerd werd door een eigenaar met een te groot aantal honden. En of de districtsraad een quotum kon opleggen, een maximum aan huisdieren per gezin of zo. Een vraag is een vraag en als je die kwijt kan aan mensen die verkozen zijn om oplossingen te bieden dan is dat voorwaar een goede zaak!
Moest het niet zijn dat men al met minuten vertraging begon aan het vragenuurtje. Er waren nog geen schepen aanwezig. Of toch, eentje mevrouw Citak van senioren. Die nam dan de honneurs waar voor haar collega’s. Een beetje later kwam dan de voorzitter binnen en die heeft ook nog een antwoordje gepreveld. De vakschepen van de hondjes, mevrouw Langmans was verontschuldigd, zo ook de voorzitter van de commissiezitting de heer Nijs. Schepen Waterschoot kwam zelfs binnen na het vragenkwartier, net zoals schepen van jeugd Razzok. Respect voor de kiezers heet zoiets. De elementaire beleefdheid vraagt wel als je zo een kwartier inlast je dan ook komt luisteren naar wat de burger komt vertellen. Anders kan je beter de vragen schriftelijk laten stellen per brief of email. Er is slechts één woord voor: boeren!
